श्रीमच्छङ्करदिग्विजयः - आचार्यकृतदिग्विजयवर्णनम् - 202

अयमेव विदन्वितश्च कर्ता न हि कर्तृत्वमचेतनस्य दृष्टम् ।

अत एव भुजेर्भवेत्स कर्ता परभोक्तृत्वमतिप्रसङ्गदुष्टम् ॥६५॥

पुरुषार्थ इहैष दुःखनाशः सकलस्थापि सुखस्य दुःखयुक्त्वात् ।

अतिहेयतया पुमर्थता नो विषपृक्तानवदित्यभेद्ययुक्तेः ॥६६॥

इति चेन सुखादिचित्रताया मनसो धर्मतयाऽऽत्मभेदकत्वम् ।

न कथञ्चन युज्यते पुनः सा घटयेत्प्रत्युत मानसीयभेदम् ।। ६७ ॥

चितियोगविशेष एव देहे कृतिमत्ताघटकोऽप्यचेतने स्यात् ।

तदभावत एव कर्तना स्यान्न तृणादेरिति कल्पनं वरीयः ॥ ६८ ॥

विषयोत्थसुखस्य दुःखयुक्त्वेऽप्यलयं ब्रह्मसुखं न दुःखयुक्तम् ।

पुरुषार्थतया तदेव गम्यं न पुनस्तुच्छकदुःखनाशमात्रम् ॥ ६९ ॥

इति युक्तिशतोपहितार्वचनैः श्रुत्यवरोधसोविदल्लैः ।

यतिरात्ममतं प्रसाध्य शैवं परकृद्दर्शनदारुणैरजैषीत् ॥ ७० ॥

विजितो यतिभूभृता स शैवः सह गर्वेण विसृज्य च स्वभाष्यम् ।

शरणं प्रतिपेदिवान् महर्षि हरदत्तप्रमुखैः सहाऽऽत्मशिष्यैः॥ ७१॥

यमितामृषमेण नीलकण्ठं जितमाकर्ण्य मनीषिधुर्यवर्यम् ।

सहसोदयनादयः कवीन्द्राः परमद्वैतमुषश्चकम्पिरे स्म ॥ ७२ ॥

विषयेषु वितत्य नैजभाष्याण्यथ सौराष्ट्रमुखेषु तत्र तत्र ।

बहुधा विबुधैः प्रशस्यमानो भगवान् द्वारखतीं पुरीं विवेश ॥ ७३ ॥

भुजयोरतितप्तशङ्खचक्राकृतिलोहाहतसंभृतव्रणाङ्काः।

शरदण्डसहोदरोर्ध्वपुण्ड्रास्तुलसीपर्णसनाथकर्णदेशाः ॥ ७४ ॥

शतशः समवेत्य पाश्चरात्रास्त्वमृतं पञ्चभिदाविदां वदन्तः ।

मुनिशिष्यवरैरतिप्रगल्भर्मुगराजैरिव कुञ्जराः प्रभवाः ॥ ७५ ॥