श्रीमच्छङ्करदिग्विजयः - आचार्यकृतदिग्विजयवर्णनम् - 204

मम वल्गति सूक्तिगुम्फवृन्दे कणभुग्जल्पितमल्पतामुपैति ।

कपिलस्य पलायते प्रलापः सुधियां कैव कथाऽधुनातनानाम् ॥ ८७ ॥

इति वादिनमब्रवीत् सनन्दः कुशलोऽथैनमविज्ञ माऽवमंस्थाः।

न हि दारितभूधरोऽपि टङ्कः प्रभवेद्वज्रमणिप्रभेदनाय ॥४८

स तमेवमुदीर्य तीर्थकीर्तेरुपकण्ठं प्रतिपद्य सद्विदग्न्य।

सकलं तदवोचदानुपर्ध्या स महात्माऽपि यतीशमाससाद ॥ ८९ ।।

अथ भास्करमस्करिप्रवीरौ बहुधाक्षेपसमर्थनप्रवीणौ ।

बहुभिर्वचनैरुदारवृत्तैर्व्यदधातां विजयेषिणौ विवादम् ॥ ९ ॥

अनयोरतिचित्रशब्दशय्यां दधतोर्दुनयभेदशक्तयुक्त्योः ।

पटुवादमृधेऽन्तरं तटस्थाः श्रुतवन्तोऽपि न किञ्चनान्वविन्दन ॥ ९१ ।।

अथ तस्य यतिः समीक्ष्य दाक्ष्यं निजपक्षाब्जशरजडाब्जभूतम् ।

बहुधाऽऽक्षिपदस्य पक्षमार्यो विबुधानां पुरतोऽप्रभातकक्ष्यम् ॥ ९२ ॥

अथ भास्करवित्स्वपक्षगुप्त्यै विधुतो वाग्मिवरः प्रगल्भयुक्त्या ।

श्रुतिशीर्षवचःप्रकाश्यमेवं कविरद्वैतमपाकरिष्णुरूचे ।। ९३ ॥

प्रशमिस्त्वदुदीरितं न युक्तं प्रकृतिर्जीवपरात्मभेदिकेति ।

न भिनत्ति हि जीवगेशगा वोभयभावस्य तदुत्तरोद्भवत्वात् ॥ ९४ ॥

मुनिरेवमिहोत्तरं बभाषे मुकुरो वा प्रतिबिम्बविम्बभेदी।

कथमीरय वक्त्रमात्रगचेञ्चितिमात्राश्रिदियं तथेति तुल्यम् ॥ ९५ ॥

चितिमात्रगतप्रकृत्युपाधे हतो विम्वपरात्मपक्षपातम् ।

प्रतिविम्बितजीवपक्षपातो मुकुरस्येव विरुध्यते न जातु ॥ ९६ ॥

अविकारिनिरस्त सङ्गयोधैकरसात्माश्रयता न युज्यतेऽस्याः।

अत एव विशिष्टसंश्रितत्वं प्रकृतेः स्यादिति नापि शङ्कनीयम् ॥ ९७॥

S.24.