श्रीमच्छङ्करदिग्विजयः - चतुर्दश सर्ग: - पद्मपादतीर्थयात्रावर्णनम् - 191
इत्थं यत्र प्रेरितोऽगस्त्यवाचा सेतुं रामो बन्धयामास वाधौं ।
तुङ्ग निरस्तेन गत्वा तं हत्वाऽऽजो जानकीमानिनाय ॥१३३॥
तत्तादृक्षे तत्र तीर्थे स भिक्षुः स्नात्का भक्त्या रामनाथं प्रणम्य ।
तत्र श्रद्धोत्पतये मानुषाणां शिष्येभ्यस्तद्वैभवं सम्यगूचे ॥१३४ ॥
तमाहात्म्यं वर्णवन्तं मुनि तं पप्रच्छनं कश्चिदेवं विपश्चित् ।
रामेशाख्या किसमासोपपना पृष्टस्त्रेधाऽवोचदेवं समासम् ॥ १३५ ॥
रघूद्वहस्तत्पुरुषं परं जगौ शिवो बहुव्रीहिसमासमैरयत् ।
रामेश्वरे नामनि कर्मधारयं परं समाहुः स्म सुरेश्वरादयः ।। १३६ ॥
एवं निश्चित्योदितं तत्समासं श्रुत्वा तत्रत्यो बुधों योऽभ्यनन्दत् ।
अम्मोजाग्रितस्थ स्तूयमानः कञ्चित्कालं तत्र योगीडनैषीत् ॥ १३७॥
तस्मादायः प्रस्थितोऽभूत सशिष्यस्तीर्थस्नानोपात्तचित्तामलत्वः ।
पश्यन् देशान्मातुलीयं जगाहे गेहं दाहं तस्य पुस्तेन सार्थम् ॥
श्रुत्वा किश्चित् खेदमापेदिवान् स मत्वा मत्वा धैर्यमापेदिवान् सः।
श्रावं श्रावं मातुलीयस्य तीव्र दाहं गेहस्यानुकम्पा व्यधत्त ॥१३९ ॥
विश्वस्य मा निहितवानसि पुस्तभार
चादहश्रुतवहः पतितः प्रमादात् ।
तावान मे सदनदाहकतोऽनुतापो
यावांस्तु पुस्तकविनाशकृतो मम स्यात् ॥ १४ ॥
इत्थं त्रुवन्तं तमथो न्यगादीत पुस्तं गतं बुद्धिखस्थिता मे।
उक्त्वा समारब्ध पुनश्च टीका कर्तुं स धीरो यतिवृन्दवन्धः ॥१४१ ।।
दृष्ट्रा बुद्धि मातुलस्तस्य भूयो भीता प्रास्यद्भोजने तम्मनोनम् ।
कश्चिद्रव्यं पूर्वषनाक्षामिए टीका कर्तु केचिदेव अवन्ति ॥ १४२ ।।
Comments
Post a Comment